Hoe noem je een regering die vooral roept en bar weinig doet? Juist, een schijnregering. Zzp’ers en hun opdrachtgevers hoeven van zo’n regering weinig te vrezen, zou je zeggen. Toch is het fenomeen schijnzelfstandigheid een heet hangijzer in de kringen waarin ik verkeer. Niemand weet precies waar hij aan toe is. 

 Om mijn horizon te verbreden, besloot ik driekwart jaar geleden om naast mijn werk als zzp’er in de bouw professioneel te gaan tuinieren. “Ik kan een roos van een tulp onderscheiden”, vertelde ik de tuinman tijdens het telefoontje ter kennismaking. “Da’s een goed begin”, zei hij. “Heb je maandag tijd?”

Twee zegswijzen spoken altijd tegelijkertijd door mijn hoofd. De eerste is ‘purren en kitten als je het echt niet meer ziet zitten’ en de tweede ‘rijmen en dichten zonder het hemd van je gat te lichten’. Meestal gebeurt dit als ik me naar een winkel begeef voor een koker kit, zoals vandaag.

Inmiddels heb ik voor MIXpro al aardig wat bouwgroothandels bezocht. Meestal ga ik er rond het middaguur langs, de luwte volgens medewerkers. Maar als je reuring wilt, zeggen zij, moet je tussen zeven en acht ’s ochtends komen, of in het uur voordat ze sluiten.

BJC Tools in Erp is een mooie zaak, misschien wel de mooiste professionele bouwmarkt van Nederland. Sommige vakgenoten steken de loftrompet vooral op één medewerker: een jonge vrouw die op warme dagen een kort broekje draagt. Mij zult u daarover niet horen, ik ben en blijf altijd een discrete professional. Vandaag ben ik hier voor vegan schoeisel, maar ik ga met iets heel anders naar huis.

Onbewust maakte ik mij schuldig aan seksisme. Ik belde Isero Den Bosch met een vraag over het vervangen van een slot en kreeg een vrouw aan de lijn. Nadat ik haar mijn vraag had voorgelegd, verwachtte ik dat ze me zou gaan doorverbinden met een man met verstand van zaken. Maar ze verbond me niet door, ze gaf zelf het antwoord.

Kerst een tijd van verbinding? Ik ervaar het als een tijd van verveling. Twee weken lang hangen. Mijn vriendin werkt in het onderwijs en beweert dat verveling goed is, voor kinderen, het maakt ze creatief. Ze heeft gelijk. Op tweede kerstdag keek ik als een verveeld kind vanaf de eettafel de tuin in. Opeens stoorde het me dat de pergola, waarover een druivenstruik groeit, op instorten staat. Dat vroeg om een oplossing. Welnu, ik had verveling genoeg om iets te bedenken.

Mode is een eigenaardig iets. Mensen willen zich ermee onderscheiden, maar als je om je heen kijkt, valt het op dat velen hetzelfde dragen. Op de bouwplaats gaat het precies zo. Het gaat er zelfs nog een stapje verder.

Ongetwijfeld bestaan er vrouwen die alles kunnen, maar die ben ik nog niet tegengekomen. Wel tref ik zo nu en dan mannen voor wie geen klus te gek is. Met een van die mannen werk ik geregeld in de beton. Een paar jaar geleden kocht hij een ernstig gedateerd huis tegen een sterk gereduceerde prijs. Alleen een buitengewoon handig persoon kan door de ellende van zo’n aankoop heen kijken. Mijn collega is zo’n persoon.

Ik moet gauw een dingetje hebben, maar ik weet niet hoe het heet. Ik passeer de Bouwmaat. ‘Alles voor slimmer bouwen’ luidt hun slogan. Zij kunnen me ongetwijfeld helpen. Ik parkeer m’n auto en loop tegelijk met een Bouwmaat-medewerker naar binnen. Om voorbij de entree te geraken moet ik een roldeur openen met een klantenkaart, maar die heb ik niet. De medewerker houdt zijn kaart voor de scanner. “Komt u maar verder,” zegt hij.