Column: een houtwinkel om van te snoepen

Daar staat ‘ie dan, de prachtmachine, centraal opgesteld in wat tot een maand geleden nog ons fietsschuurtje was en nu mijn werkplaats is. Maar een zaagbezitter is nog geen houtbewerker. Ik sta, kortom, aan het begin van iets waarvan ik het einde niet kan overzien. Welk hout ga ik bijvoorbeeld gebruiken? Eiken? Waar haal ik eiken? “Eiken hebben we niet”, zei de medewerker van de houthandel waar ik jaren geleden wat hout voor een schutting haalde. “We hebben alleen maar bouwhout.” De tweede zaak die ik aandeed had wel eiken, maar al zagende ondervond ik dat de dikke plank die ik er kocht krom was en getordeerd om de lengteas. Mijn zaagtafel zwoegde en steunde; met moeite haalde ik één lijst uit de plank, en dan nog na veel bijschaven en -schuren. Leerzaam, maar niet ideaal. 

Opnieuw had ik een feestje en opnieuw trof ik de timmerprof die me de zaagmachine had geschonken – feestjes beginnen op netwerkborrels te lijken. Ik vroeg hem waar hij zijn hout haalde. Hij wees me de weg naar Houthandel Verstegen in Heesch. Een gouden tip. Bleu als een beginner liep ik het terrein op, het kantoor binnen. Daar probeerde een medewerker uit alle macht te begrijpen wat ik zocht. We kwamen een heel eind. Uiteindelijk verwees hij me door naar ‘achter’. Daar zouden ze me verder kunnen helpen. Wat ik ‘achter’ zag, overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik zag een paar hectare vol met open loodsen, waarin hout ligt opgestapeld in zo’n zes meter hoge schappen. Ongetwijfeld zal Nederland meer zaken als deze herbergen, maar ik ken alleen deze en ik was meteen om. “Dit is mijn zaak”, fluisterde ik tegen mezelf, happy als het spreekwoordelijke kind in de snoepwinkel.

Edwin Timmers