In een straal van vijftien kilometer rondom mijn huis ken ik alle bouwmarkten wel. Het zijn er best veel en bij allemaal ben ik meer dan eens geweest. Op één na (een Hubo) zijn het winkels van Praxis, Karwei en Gamma. Mijn ervaring met al deze zaken is prima. Wat bepaalt de keuze voor een bouwmarkt? Is dat vooral de afstand? Of zijn het de aanbiedingen? Zouden er mensen zijn die hun keuze bepalen aan de hand van reviews op Google Maps? Wat vertellen die reviews eigenlijk?

Een winkel waar de klant zelf moet uitzoeken wat nodig is. Een medewerker die alleen weet waar iets ligt. Een website die vooral producten toont. En een ondernemer die vervolgens verbaasd is dat de klant ergens anders koopt. De doehetzelf-branche praat graag over de veranderende consument. Alsof die consument het probleem is. Dat is hij niet.

Columns schrijven is leuk. Klussen is leuker. Een column is een tekstconstructie en het nieuwe fietsschuurtje in mijn tuin is een houten constructie. Beide constructies kunnen gammel zijn. Een gammele tekst is vooral jammer. Een gammel fietsschuurtje is linke soep. Zowel een column als een klus begint met een idee. En daarna ga ik naar de bouwmarkt. Ik ging naar Praxis voor een lijstenspanner en een tacker, maar dit keer had ik nog geen idee waarover deze column moest gaan. Zal ik er een horrorverhaal van maken? 

We bouwen 900.000 woningen tot 2030. Mooie ambitie. Maar er is een ongemakkelijke bijzin: we hebben straks misschien niet genoeg drinkwater om al die huizen normaal te laten draaien. Dat is geen doemscenario. Vewin waarschuwt al dat in grote delen van Nederland rond 2030 forse tekorten ontstaan. Sommige bedrijven krijgen nu al geen aansluiting. Gebiedsontwikkelingen lopen vertraging op. En volgens het RIVM is er in 2030 zo’n 100 miljoen kuub extra water nodig. Dat is ongeveer 8 procent meer dan nu. 

Hoe een ergernis tot een genot kan worden. Dat leerde ik tijdens de afgelopen kerstdagen. Mijn vrouw en ik ontvingen geen gasten, maar waagden ons aan de make-over van de slaapkamer van onze reeds jaren geleden uitgevlogen zoon. Behangen met je partner kan de nekslag voor de relatie zijn. Het pakte echter goed uit. Samen beleefden we de mooiste kerstdagen in jaren.

De tarievenoorlog is terug. En dit keer is hij steviger, grilliger en persoonlijker. Waar we dachten dat de rust enigszins was teruggekeerd, gooit Washington weer olie op het vuur. Of beter gezegd: een heffing van tien procent. Met uitzicht op vijfentwintig. Ook Nederland staat op de lijst. Dat is geen abstract geopolitiek spelletje meer. Dat raakt gewoon jouw schap.

 ‘Gamma maakt design betaalbaar!’ beweerde Gamma in 2005 nadat interieurontwerper Jan des Bouvrie zijn naam aan de keten had verbonden. Des Bouvrie was toen al een Bekende Nederlander. Onlangs stuitte ik in Karwei Rosmalen op een manshoge, kartonnen display van interieurstylist Theo-Bert Pot. Ook hij is een BN’er, hoewel dat begrip aan inflatie onderhevig is in het sterk gedivergeerde medialandschap. Kent u Theo-Bert?

Stel je voor: een klant loopt in je bouwmarkt, scant een QR-code op een pot verf en ziet precies waar die vandaan komt, wat erin zit, en hoe hij de pot straks moet recyclen. Zo’n digitaal productpaspoort, het DPP, is vanuit Brussel straks verpicht voor elk product.

Het is pittig in de retail. Ondernemers in de doe-het-zelfbranche voelen dat dagelijks. De economische omstandigheden zijn uitdagend. De kosten vliegen alle kanten op: energie, personeel, huur. Marges krimpen alsof iemand stiekem aan ze knabbelt. En die hogere kosten kun je niet altijd doorberekenen. Het gevolg? Steeds meer bedrijven die het moeilijk krijgen. 

Katten wassen zich zowat de hele dag. Toch vindt mijn vrouw het vieze beesten. De kat die op het bed lag te slapen toen wij als kersverse campinggasten onze safaritent betraden, had een vlooienbandje om. “Ksst!” riep mijn vrouw. “Weg hier!” Met tegenzin vertrok het beestje, niet begrijpend vanwaar die drukte.