Column: klusser weet altijd raad

Tegen zevenen, vroeg donker. Mistflarden spoken boven de brede sloot aan de andere kant van de weg aan de nagenoeg verlaten en schaars verlichte parkeerplaats. Een kille avond. Wietdamp prikkelt mijn neus. Een zestal jongeren in hoodies staat rondom een Seat Cupra te roken. Ik stal mijn fiets. “Heb je geen hangslot?” vraagt een voorbijganger. “Hoezo?” reageer ik. “Nou, da’s verstandiger”, zegt hij en maakt zich uit de voeten.   

De winkel baadt in het licht. Ik tel meer personeel dan rondscharrelende klanten. Een vrouw met de looks van een topmodel op haar retour tuit haar lippen afkeurend in mijn richting. Heb ik iets verkeerds aan? Dan besef ik dat het botox is; de vrouw klust aan zichzelf. Een man in een rolstoel vraagt me om een ledlamp uit het schap boven hem te pakken. Dat doe ik en ik vraag hem of hij het peertje er zelf in gaat draaien. Zijn lach buldert door de gangen. De geluidsinstallatie in de winkel is prima, maar de muziek vind ik waardeloos. Waarom doen ze mij dit aan? Bovendien kan ik de lijstenspanner niet vinden. Een medewerker gaat met me op zoek. Hij wijst naar een lege plek in een schap. “Ik denk dat ze niet in het nieuwe assortiment zitten.” Op hun website zag ik het ding wel staan. Door naar de tackers. Er hangen er zo’n tien. Wat is een goeie tacker? Ik kies er een op intuïtie – dat schijnt altijd goed te zijn, vraag me niet waarom – en doe er een doosje nietjes bij. Mijn weg naar de kassa gaat via de schappen met elektrisch handgereedschap, want dat is een guilty pleasure. Ik reken af en loop, een tikje nerveus, naar buiten. Mijn fiets is als het hondje, dat aan het fietsrek is aangelijnd. Trouw wacht het op zijn baasje. Het hondje piept een beetje en dat doet mijn fiets ook.  

“Mooi ding”, zegt mijn zoon bij het zien van de tacker. Hij haalt het ding uit de verpakking en gaat met de nietjes in de weer. Ik loop naar de keuken om koffie te zetten. Even later hoor een ferme ‘tak’ en meteen daarna een paar woorden kermend Bargoens. Ik laat het koffieschepje uit mijn hand vallen en snel naar de huiskamer. Mijn zoon testte de tacker aan de onderkant van de tafel – want daar kon het geen kwaad – en schoot een nietje door de nagel in zijn wijsvinger. Hij pulkt eraan. “Wacht!” roep ik, “dan pak ik een tang.” Een klusser weet altijd raad en een columnist moet het doen met een clou.

Edwin Timmers